استادانش در عهد خود از برجسته‌ترين علماى بغداد بشمار مىآمدند . و بغداد هم در آن عهد دانشكده‌ى دانش‌ها و هنرهاى جهان بود . و ابو الفرج على اصفهانى هم از آن استعدادهاى نادر و عبقرى تاريخ بود كه در طول اعصار و قرون گاه بيگاه جلوه‌گر ميشوند . اين مرد در روشنائى فكر و قدرت مغز و التهاب ضمير و وسعت حافظه و شهوت شديد در طلب علم ميان همسالان خود تقريبا بىمانند بود . هنوز سى سالش بپايان نرسيده بود كه كتاب معروف اغانى را تأليف كرد . اين گنجينه‌ى گرانبهاى ادب و هنر كه از لطيف‌ترين آثار ادبى عرب و بديع‌ترين آهنگهاى موسيقى عصر لبريز است تاكنون نظيرى براى خود بصفحه‌ى تاريخ راه نداد . اين سخن از صاحب بن عباد معروف كه : « من هميشه در سفرها چهل بار شتر كتاب بهمراه ميبردم اما از » « آن روز كه اغانى را شناختم از آن چهل بار شتر خود را بىنياز ديده‌ام . » و پس از كتاب اغانى در سى و يك سالگى كتاب جاويدان « مقاتل الطالبيين » را كه اكنون ترجمه مىشود بوجود آورده است . ولى در عين حال وقتى نبوغ فكر و ذوق و هنر اين مرد را با كار